شب گذشته مشهد، شبی نبود که چشمان خواب را بشناسد از همان ساعات اولیه غروب، موج بی پایان جمعیت، تمام مسیرهای دسترسی به حرم را مسدود کرد مردمی که از هر گوشه این سرزمین، خودشان را به بارگاه هشتمین امام رسانده بودند، با چشمانی خیس و دلهای لبریز از عشق، آخرین وداع را با مردی به جا آوردند که سالها، نامش را با خدمت و ایستادگی گره زده بود.
در این شب عاشورایی، هر گوشه ای از حرم، روایت یک حماسه بود پیرمردانی که با عصا خودشان را به ضریح دورادور رساندند، مادرانی که کودکان خود را در آغوش گرفته بودند، جوانانی که با سینه زنی و زنجیرزنی هماهنگ، فضای صحن را منقلب کردند و آنهایی که در گوشه ای، بی صدا قرآن می خواندند و اشک می ریختند همه و همه، یک صدا داشتند، ما همچنان بر عهد خود ایستاده ایم.
شباهت این وداع با شام غریبان سالار شهیدان، بر هیچ دلی پوشیده نمانده با این تفاوت که اینجا، رهبر شهید، غریب نبود او در میان امت خودش، با عزت و شکوه، به خانه ابدی اش رفت مردی که در آخرین لحظات حیات، روزه بود و برلب قرآن داشت، امروز در جوار ثامن الحجج (ع) آرام گرفت تا یادش برای همیشه، چراغ راه آزادگان جهان باشد.
ساعت از نیمه شب گذشته، اما جمعیت نه تنها کم نشده، بلکه هر لحظه بر انبوه آن افزوده می شود صدای قرآن و روضه و گریه، در هم تنیده و فضایی آفریده که غیرقابل وصف است؛ حال و هوای عاشورایی یک امت است که می داند با رفتن سردارش، راه او پرفروغ تر از همیشه خواهد بود مشهد دیشب، فقط یک شهر نبود؛ مشهد، دوباره تاریخ می سازد تاریخ همبستگی، تاریخ وفاداری، تاریخ پیروزی خون بر شمشیر.
خبرنگار زینب حقگو
دیدگاهتان را بنویسید